بررسی آلبوم Tempest از Bob Dylan

رسانه نوا - هر زمان که باب دیلن آلبومی جدید منتشر می کند؛ منتقدین و طرفداران به خاطر نبوغ و تعهدی که این خواننده و آهنگساز به سبک موسیقی خود دارد شروع به تمجید و ستایش از او می کنند. از آلبوم معنوی (Time Out of Mind) گرفته تا سی و پنجمین آلبوم او به نام "Tempest"  داستان حرفه خوانندگی این خواننده یکی از موضوعاتی است که صحبت‌های بسیاری درباره آن می‌شود. 


بررسی آلبوم Tempest از Bob Dylan

رسانه نوا – هر زمان که باب دیلن آلبومی جدید منتشر می کند؛ منتقدین و طرفداران به خاطر نبوغ و تعهدی که این خواننده و آهنگساز به سبک موسیقی خود دارد شروع به تمجید و ستایش از او می کنند. از آلبوم معنوی (Time Out of Mind) گرفته تا سی و پنجمین آلبوم او به نام “Tempest”  داستان حرفه خوانندگی این خواننده یکی از موضوعاتی است که صحبت‌های بسیاری درباره آن می‌شود. 

 

اما همه اینها دروغ است. آلبوم “Time Out of Mind” مانند آلبوم “Highway 61 Revisited” نیست. و آلبوم “Love and Theft” مانند آلبوم “Blonde on Blonde” نیست. و آلبوم “Tempest” حتی مانند آلبوم “Blood on the Tracks” هم نیست.

البته شکی نیست که آلبوم جدید این خواننده آلبوم خوبی است اما باید اذعان داشت که عالی نیست. کمی کش دار و طولانی است و لیریکس آن دیرفهم است و با شنونده آنطور که آلبوم های دهه ۶۰ این خواننده ارتباط برقرار می کرد؛ ارتباط برقرار نمی کند. مانند کارهای بیش از حد تمجید شده  ۱۵ سال گذشته این خواننده آلبوم “Tempest” بازتابی از گذشته است که دیلن این بار تمایلی به خراب کردن آن ندارد.

 

آهنگ اول آلبوم “Duquesne Whistle” آهنگی قدیمی درباره یک قطار بخار است. یک لوکوموتیو حامل باری، استعاره‌ای از تنهایی و مرگ که بر روی یک ریتم بلوز از سال ۱۹۴۰ نواخته می‌شود. آهنگ ” Scarlet Town” یک آهنگ محلی درباره عشق و مرگ که توسط بانجو و ویولن اجرا می شود که البته چند کلمه آن هم از شاعر قرن ۱۹ برداشت شده است. آهنگ آخر آلبوم “Roll on John” آهنگی برای قدردانی از جان لنون (John Lennon) است و اشاره هایی به بعضی از آهنگ های این خواننده دارد. ۳۰ سال از زمان مرگ لنون گذشته است و این آهنگ به آن آشکاری که انتظار دارید، نیست (اگرچه صدای غمگین و خسته دیلن مناسب فضای محزون آهنگ است). این آلبوم در واقع یادبودی برای مردگان است!

آهنگ “Tempest” 14 دقیقه است و یکی از آن آهنگ‌های قهرمانانه طولانی است که فاقد هم‌خوانی است. دیلن هرچند وقت یک بار این گونه آهنگ ها را در آلبوم خود جا می دهد (به عنوان مثال آهنگ “Highlands” با بیش از ۱۶ دقیقه و آهنگ “Desolation Row” از آلبوم “Time Out of Mind” با زمان بیش از ۱۱ دقیقه). این آهنگ داستان فیلم کشتی تایتانیک برنده جایزه اسکار ۱۹۹۷ به کارگردانی جیمز کامرون را بیان می کند. این آهنگ نیز درباره کشتی سرنوشت است و مانند فیلم تایتانیک بسیار طولانی و خسته کننده است. فقرا و ثروتمندان تقسیم بندی شده‌اند، یک کوه یخی بزرگ نمایان می شود، اجساد در راهروهای آب گرفته شناورند و ناگهان لئوناردو دی کاپریو ظاهر می شود. چرا که نه؟

البته اینجا تصویر بزرگ‌تری همان‌طور که همیشه در مورد کارهای دیلن وجود دارد. اما آن را با سبک آلبوم “Highway 61 Revisited” یا “Blood on the Tracks” اشتباه نگیرید. در بهترین حالت آلبوم “Tempest” چیزی شبیه یکی از آلبوم های خوب خواننده راک آمریکایی  John Hiatt است. 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

امتیاز دهی

برای ثبت رای باید ابتدا وارد شوید.