بررسی آلبوم The Diving Board از Elton John

رسانه نوا - چه چیز دیگری باقی مانده که "التون جان" در صدد اثابت آن باشد؟ او قهرمان بلامنازع دنیای موزیک است. تعداد آلبوم های به فروش رفته این خواننده بی شمار است. در لاس وگاس اقامت دارد و در مراسم  اعطای "جوایز امی"  سال ۲۰۱۳ نیز اجرای خود را به «لیبریس»، پیانیست و خواننده فقید سرشناس آمریکایی تقدیم کرد.


بررسی آلبوم The Diving Board از Elton John

رسانه نوا – چه چیز دیگری باقی مانده که “التون جان” در صدد اثابت آن باشد؟ او قهرمان بلامنازع دنیای موزیک است. تعداد آلبوم های به فروش رفته این خواننده بی شمار است. در لاس وگاس اقامت دارد و در مراسم  اعطای “جوایز امی”  سال ۲۰۱۳ نیز اجرای خود را به «لیبریس»، پیانیست و خواننده فقید سرشناس آمریکایی تقدیم کرد.

 “جان” قادر است در هر صحنه موسیقی، هر کجای دنیا که برنامه اجرا کند؛ علیرغم اینکه آهنگ های یکسانی را بارها و بارها می خواند، با این وجود هزاران هزار بلیت برای تماشای اجراهایش به فروش برسد. اکنون او یک آلبوم دیگر به نام “The Diving Board” را منتشر کرده که البته خیلی پیچیده و دیرفهم است. او این آهنگ ها را آنقدر بر روی صحنه اجرا می کند تا از پا در آید! اما آیا هنر جدیدی نیز تولید کرده است؟ واقعا مگر او هرکول است؟ 

خواندن و اجرا در مقابل جمعیت انبوه این تعهد “جان” به شمار می رود. البته آهنگ های او به ندرت سر از جدول پر فروش ترین ها در می آورد و بسته به نقطه نظر شما این موضوع یا خیلی ناراحت کننده یا خیلی آزادی خواهانه است.

در آلبوم “The Diving Board” جان خیلی آزادی خواه به نظر می آید. این موضوع ریسک بزرگی است که آخرین آلبوم یک خواننده، مهم ترین و بهترین اثر او شناخته شود. به جرات آلبوم جدید التون جان، یکی از بهترین و قوی ترین آثار منتشر شده در سال های اخیر است. موضوعات مطرح شده در این آلبوم بسیار چالش برانگیز و راضی کننده است. این مجموعه فاقد تم و فضای گیرا برای ماندگاری در ذهن است.

از زمان موفقیت دیوانه کننده آهنگ های مشتری پسند او در اوایل دهه ۷۰ تا اوایل دهه ۹۰ طرفداران موقت و گذرا و طرفداران محافظه کار او خواهان آهنگ های پیانو محور این هنرمند بودند.

بیش از یک دهه او در حال تولید آثاری بدین شکل است. از سال ۲۰۰۱ با آلبوم “Songs From the West Coast” گرفته تا سال ۲۰۱۰ با آلبوم “The Union” که یک آلبوم بلند مشترک با همکاری لئون راسل است. آلبوم هایی آکوستیک و بومی که ویژگی ذاتی آهنگ سرایی التون جان و خصیصه ترانه نویسی برنی توپین که هنوز یک استاد بی چون و چرا در بیان عبارات و تعابیر شاعرانه است را به همراه داشت.

آهنگ های آلبوم “The Diving Board” با پیانو، گیتار و طبل آغاز می شود. اندکی نیز سازهای کوبه ای و تمبورین با اجرای هنرمند آمریکایی- آفریقایی “جک اشفورد” (Jack Ashford)  در آن وجود دارد. این آلبوم فاقد آن تعابیر و ترانه هایی است که راحت به خاطر سپرده و در ذهن حک می شوند و این چیزی است که خود “جان” هم درباره جایگاه فعلی او در موزیک دنیا به آن واقف است. این مشخصه فعلی “جان” است و باعث شده تا مقایسه این آلبوم با کارهای قبلی “جان” یعنی زمانی که آهنگ های او همه جزو پرفروش های دنیای موزیک بودند کار راحتی باشد. طرفداران او دریافته اند که شیوه کار او فرق کرده است؛ از ملودی های شعر گونه در آلبوم سوم “Tumbleweed Connection” و چهارم او “Madman Across the Water”  گرفته تا آهنگ های فراموش نشدنی و گیرای آلبوم “Honky Chateau”  و “Goodbye Yellow Brick Road” همه جزو بهترین کارهای اولیه “جان” هستند.

آلبوم سی و یکم او “The Diving Board” انعکاسی از آن التون جان اولیه است اما در عین حال بازتاب یک دوره اولیه سبک راک نیز محسوب می شود. زمانی که لقب خواننده – ترانه سرا  آزادی عمل بیشتری به این هنرمند می بخشید تا آنچه که اکنون نقش آفرینی های او بر روی صحنه که جنبه پر فروش سازی آهنگ هایش را دارد به او ارزانی داشته است. این به عهده طرفداران است که در این باره نظر دهند. آلبوم های اولیه التون جان عالی بود اما برای جذب مخاطب بیشتر احتیاج به کار بیشتری داشت. آلبوم جدید او “The Diving Board” نیز از همین نمونه آلبوم ها است. نکته مهم این آلبوم آن است که فهم آن ساده  نیست. چند آهنگ اول تداعی گر آن چند آهنگ جادویی سالهای پیش است، شنونده باید زمان زیادی صرف ایجاد ارتباط با این آلبوم نماید تا از آن لذت ببرد.

آهنگ هایی مانند “My Quicksand”  و آهنگ اول آلبوم “Oceans Away” اشتباهات عجولانه افراد جوان را از منظر یک شخص پا به سن گذاشته به تصویر می کشد. این چیزی است که ترانه سراهای قدیمی معمولا به آن متوسل می شوند اما خواننده و ترانه سرای انگلیسی و همکار دیرینه جان یعنی “برنی تاپین” (Bernie Taupin) همیشه در دید و ملاحظات جان با شوخی زیرکانه خود دخالت نمی کند؛ وقتی جان در شعر “آنهایی که باید می ماندند/ در زیرمجسمه چوبی کوچک/ چندین اقیانوس دورتر”از آهنگ “Oceans Away” را می خواند یک حس واقعی از آسمان های خاکستری بر روی یک  قبرستان متروک در یک کشور اروپایی را تداعی می کند که استراحتگاه افرادی است که در جنگ های بزرگ جان خود را از دست دادند. در آهنگ “Can’t Stay Alone Tonight” و  “The New Fever Waltz” این افراد در اواخر زندگی از روی ناامیدی در جستجوی دستیابی به عشق هستند.

هیچ ادعای گزافی درباره آلبوم ” The Diving Board” وجود ندارد؛ در این مرحله از زندگی التون جان و تاپین سعی ندارند با ورود به هر بخشی که صنعت موسیقی یا طرفداران برای پایان کار از آنها انتظار دارند، به کار خود خاتمه دهند. هرچند این آلبوم بسیاری از طرفداران او را راضی نکرده، ولی برای افرادی که در جستجوی یک آلبوم خارق العاده هستند و یا طرفدارن جدید که به دنبال آهنگی چون “Philadelphia Freedom” هستند نیز ساخته نشده است. افرادی که کارهای “جان” را برای مدت های طولانی شنیده اند با این روش آشنا هستند.  آلبوم “The Diving Board” صرفا یک مجموعه آهنگ با ظرافت از این هنرمند فوق العاده است. سر جای خود بشینید و به موزیک گوش دهید.

منبع: Pitchfork

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

امتیاز دهی

برای ثبت رای باید ابتدا وارد شوید.