بررسی آلبوم Songs For Our Mothers از Fat White Family

رسانه نوا - بیشترین سر و صدا درباره گروه Fat White Family به دلیل اجراهای زنده بی نظم و پرهیاهوی آن‌ها در پاب ها و صد البته سبک زندگی آن‌ها است. صحبت درباره زوال، انحطاط و پوچ‌گرایی و ارائه یک آلبوم صوتی تنها چیزهایی است که آن‌ها انجام داده‌اند و به جرات گروه Fat White Family هنوز نمی دانند که چگونه یک آلبوم از اجراهای مهیج خودشان تهیه کنند.


بررسی آلبوم Songs For Our Mothers از Fat White Family

رسانه نوا – بیشترین سر و صدا درباره گروه Fat White Family به دلیل اجراهای زنده بی نظم و پرهیاهوی آن‌ها در پاب ها و صد البته سبک زندگی آن‌ها است. صحبت درباره زوال، انحطاط و پوچ‌گرایی و ارائه یک آلبوم صوتی تنها چیزهایی است که آن‌ها انجام داده‌اند و به جرات گروه Fat White Family هنوز نمی دانند که چگونه یک آلبوم از اجراهای مهیج خودشان تهیه کنند.

با این وجود برای کشتن یک گربه و جلب توجه مردم همیشه بیش از یک راه وجود دارد و آلبوم Songs For Our Mothers پر از آهنگ ها و موضوعات شوک برانگیز است. (اگرچه گربه کشی و بدرفتاری با حیوانات جزو موضوعاتی است که آن‌ها هنوز تجربه نکرده‌اند).

قضاوت در مورد Fat White Family کار بسیار سختی است. آنها از داشتن روحیه تهاجمی لذت می‌برند و آلبوم “Songs For Our Mothers” برای شنونده خشم برانگیز و عصبانی کننده است. در جریان ساخت و تهیه این آلبوم گروه شوخی‌های تاریکی در آلبوم قرار داده است که به موضوعات مختلفی از جمله فاشیسم، مواد مخدر، بدرفتاری‌های خانگی، قتل و مرگ بنفیت بگیران از دولت کثیف آمریکا می‌پردازد. در مورد این موضوع که قصد و غرضی از عنوان نمودن این گونه مسائل در آلبوم در کار است یا خیر دیدگاه های مختلفی وجود دارد. گروه هایی مانند The Frogs، GG Allin، Laibach  و  Throbbing Gristleهمگی آلبوم هایی را ساخته اند (و بعضی از آنها هنوز به این کار ادامه می‌دهند) و نمایش‌هایی را اجرا کرده اند که می تواند به در این عناوین جای بگیرد. آلبوم Songs For Our Mothers گروه Fat White Family  را در سر دوراهی قرار داده است. آیا خشم در ترانه‌های آن‌ها فقط یک نوع تفریح است یا آن‌ها از اینکارها منظور و غرضی دارند؟

در ویدئوی آهنگ The Whitest Boy On The Beach گروه در سواحل Beachy Head  شبیه گروه موسیقی آوانتگارد اسلوانیایی Laibach لباس نظامی پوشیده اند و اشاراتی به آهنگ ۲۰ Jazz Funk Greats از گروه بریتانیایی Throbbing Gristle دارد.از لحاظ موسیقی شاید این قوی ترین لحظه آلبوم است و صد البته جای کنجکاوی است که چرا این آهنگ قصد تحریک و عصبانیت ندارد. در این آهنگ، گروه به سبک موسیقی «پاپ آلمانی» می خوانند. آهنگ “Tinfoil Deathstar” در یک فضای گروو سایکدلیک تاریک در اطراف یک بیس موتوریک سنگین و صداهای سینت‌سایز شده و موضوع آن درباره اعتیاد به مواد مخدر و احتمال دست داشتن دولت در کشته شدن سربازی به نام دیوید کلاپسون (David Clapson) که خواننده گروه در وسط آهنگ به آن اشاره می کند. این طور استنباط می شود که خود گروه نیز در واقع مورد تحقیر و رنجش واقع شده اند و طعم آن را چشیده اند. در واقع به نظر می‌آید آن‌ها حرف‌های تازه‌ای برای مطرح کردن، دارند.

به غیر از این دو قطعه تقریبا بقیه چیزها شامل آهنگ‌های بسیار غمناک و سوگوارانه گام متوسط است که در افکت های ریورب فرو رفته اند. گروه در آهنگ “Satisfied” به ایگی پاپ (Iggy Pop) و گروه Velvet Underground ادای احترام می کند.

گروه از بیان مسائل پیش پا افتاده و ترکیب آن با افکت‌های ضعیف صوتی راضی به نظر می‌رسد. آهنگ Duce یکی از آهنگ‌های آلبوم با رویه بسیار تند نسبت به موسولینی است. آن‌ها او و سیاست‌هایش را به باد انتقاد می‌گیرند. البته بزرگ‌ترین ضعف گروه ترانه‌های ضعیف آن‌ها نیست بلکه بی‌هدف بودن آن‌هاست. طرح مسائل مختلف بدون آن که هدف خاصی درونشان نهفته باشد.

بهترین لحظه این آلبوم زمانی است که در آهنگ Love Is The Crack خواننده گروه، Saoudi ازخواندن بازمی‌ایستد و اجازه می دهد موسیقی گیج و سردرگم گروه ادامه یابد. ریتم پاپ پیانویی والتز آهنگ When Shipman Decides نسبتاً زیبا است ولی از لحاظ ترانه قطعا خنده دار و مضحک است . به هر حال تشخیص این که در مورد چه موضوعی صحبت می‌کنند، تقریبا امکان پذیر نیست!

اما گذشته از این مسائل چند قطعه نسبتا خوب نیز در این آلبوم وجود دارد. سوگواری بی امان آهنگ We Must Learn To Rise حداقل پرقدرت و بی رحمانه است. با کمال تعجب قطعه فولک کانتری تاثیرگذار پایانی آلبوم Goodbye Goebbels که با جزئیات مفصل رابطه رومانتیک هیتلر را در پناهگاه توضیح می دهد در واقع نسبتاً «زیبا» است. در مجموع آلبوم دوم گروه The Fat Whites به نوعی ترکیبی از انواع آهنگ‌ها است. اما چیزی که بیش از هر چیز دیگری در این آلبوم آزار دهنده است محتویات ترانه آن نیست بلکه حقیقتی پیرامون عدم شهامت گروه برای بیان هدف و مقصد این اثر است!

احساس و هیجان آنها  در ابری از افکت های ریورب و مجموعه‌ای از صداها محو شده است. به طور قطع مادران اعضای گروه از دست آن‌ها بسیار ناامید خواهند شد. واضح و روشن صحبت کنید پسرها! 

منبع: NME

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

امتیاز دهی

برای ثبت رای باید ابتدا وارد شوید.