بررسی آلبوم Fast Forward از Joe Jackson

رسانه نوا - آلبوم Fast Forward از جو جکسون شامل آهنگ های جدید این خواننده و ترانه سرا بر مفهومی که تقریبا ۳۰ سال به آن باور داشته، استوار گشته است و تقریبا در این مدت هیچ تغییری در عقاید او ایجاد نشده است. البته از منظر دیگر این اثر دقیقا نقطه مقابل آلبوم Big World جو جکسون که در سال ۱۹۶۸ منتشر شده، به شمار می رود.


بررسی آلبوم Fast Forward از Joe Jackson

رسانه نوا – آلبوم Fast Forward از جو جکسون شامل آهنگ های جدید این خواننده و ترانه سرا بر مفهومی که تقریبا ۳۰ سال به آن باور داشته، استوار گشته است و تقریبا در این مدت هیچ تغییری در عقاید او ایجاد نشده است. البته از منظر دیگر این اثر دقیقا نقطه مقابل آلبوم Big World جو جکسون که در سال ۱۹۶۸ منتشر شده، به شمار می رود.

 در آن آلبوم، آثار جکسون بازتاب تجربه های او از سفر به نقاط مختلف جهان بود و او آنها را با گروه خود در جلوی تماشاگران نیویورکی اجرا می کرد. در آلبوم فعلی او ۱۶ آهنگ را در ۴ شهر- نیویورک، آمستردام، برلین و نیواورلئانز- با همکاری گروه های مختلف موسیقی در هر شهر ضبط کرده است. دقیقا مانند کاری که Foo Fighters با آلبوم Sonic Highways در سال ۲۰۱۴ انجام داد.  

حتی با تغییر شهرها و گروه های موسیقی مختلف همچنان انسجام در آلبوم Fast Forward نمایان است. این مسئله بیشتر به دلیل آرایش دقیق و غیر شلوغ گروه جو جکسون بوده است. با داشتن کیبورد و صدایی که خیلی جوان تر از ۶۱ سال به نظر می رسد، این امر محقق شده است. به استثناء قطعات ضبط شده در نیواورلئانز، سعی بر این ندارد که آداب و رسوم موسیقی هر شهر را در کارهایش بگنجاند.  این آثار جزو بهترین آهنگ های این خواننده که در ۲۰ سال گذشته منتشر شده است.

در نیویورک، جکسون و نوازنده گیتار باس کهنه کار او گراهام می بای (Graham Maby) با تعدادی از بهترین نوازنده های سبک جاز یعنی Bill Frisell  گیتاریست و درامر مشهور Brian Blade همکاری کردند. در واقع این افراد تجربه کار با خواننده های راک ماجراجو را در کارنامه کاری خود دارند. در قطعه ای هم نام با آلبوم،  Regina Carter نیز با نواختن ویولن مشارکت دارد. این چهار نفر به خوبی با یکدیگر تلفیق شدند و در این بین Maby در آهنگ “If It Wasn’t for You” و Frisell با نواختن گیتار سولو در نسخه تلویزیونی “See No Evil” به صورت شاخص مشخص هستند. Blade نیز در هر ۴ آهنگ ضبط شده در این شهر نقشی بسیار عالی داشته است.

آهنگ های ضبط شده در آمستردام نسبت به آهنگهای دیگر حالت تجربی دارند. در این شهر گروه هلندی Zuco 103 و ارکستر Concertgebouw همکاری لازم را داشته اند. آهنگ “A Little Smile” یک آهنگ پاپ تمام و کمال است. شاید جای آن در آلبوم ۱۹۹۱ این خواننده به نام Laughter and Lust بود. آهنگ “So You Say” یک تم جاز لاتین بسیار عالی دارد. اما شروع آهنگ “Far Away” با صدای بازیگر ۱۴ ساله Broadway یعنی میشل سینک زیاد خوب از آب درنیامده است.

آهنگ های شهر برلین از اهمیت خاصی برخوردار است.  آهنگ میانی “Junkie Diva” توانایی دریافت ایده از Steely Dan’s Katy Lied را دارا بود.  اما دو آهنگ بعدی با هم بصورت پیش می روند و آهنگ کاور “Good Bye Jonny” که یک اثر متعلق دهه ۳۰ آلمان است و با بقیه آهنگهای آلبوم همخوانی ندارد.

کار جکسون در نیواورلئانز محلی که همیشه پر از ایده های ناب برای ساخت آثار خاص موسیقی بوده، به اتمام می رسد. سه نفر از اعضای گروه فانک Galactic به شکلی بی نظیر او را پشتیبانی کرده اند. آنها یک ریتم خوب groove به آهنگ “Keep on Dreaming” داده و به طور زیرکانه عبارت “Ode to Joy” بتهوون را اقتباس کردند.

شاید چند قطعه با تمپوی بالاتر کمک شایانی به تقویت آثار او در ۲۵ سال گذشته می کرد اما با این اوصاف آلبوم Fast Forward تجربه ای با نتیجه قابل قبول است. این اثر نشان از جریان موسیقی در خون جو جکسون دارد.

منبع: NME

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

امتیاز دهی

برای ثبت رای باید ابتدا وارد شوید.