بررسی آلبوم پاروی بی قایق از محسن چاوشی

رسانه نوا - محسن چاوشی بعد از انتشار آلبوم پرچم سفید مسیر خود را تغییر داد و کم کم آثار خود را به سمت سبک‌های جدیدتری سوق داد. او سال‌ها قبل زمانی که آلبوم «یه شاخه نیلوفر» در آستانه انتشار بود، طی مصاحبه‌ای اعلام کرد که فقط ۲ آلبوم دیگر در سبک پاپ منتشر خواهد کرد.


بررسی آلبوم پاروی بی قایق از محسن چاوشی

رسانه نوا – محسن چاوشی بعد از انتشار آلبوم پرچم سفید مسیر خود را تغییر داد و کم کم آثار خود را به سمت سبک‌های جدیدتری سوق داد. او سال‌ها قبل زمانی که آلبوم «یه شاخه نیلوفر» در آستانه انتشار بود، طی مصاحبه‌ای اعلام کرد که فقط ۲ آلبوم دیگر در سبک پاپ منتشر خواهد کرد.

حال به نظر می‌رسد که چاوشی تقریبا روی حرف خود مانده است. آلبوم «من خود آن سیزدهم» شروعی بر تغییر سبک چاوشی محسوب می‌شود. اثری که هرچند تولید آن مربوط به قبل بود، اما با تنظیم‌های مدرن و متفاوتی که انجام شد و استفاده از اشعار شاعران بزرگی همچون وحشی بافقی، مولانا و استاد شهریار توانست مورد قبول مخاطبان واقع شود و سرآغازی برای تولید آهنگ‌هایی با سبک‌های جدیدتر در آلبوم «پاروی بی قایق» شود. آلبومی که به جرات هم ترانه‌ها و هم موسیقی آن حرف دل محسن چاوشی است. چاوشی هیچ‌گاه خود را تکرار نکرده و نمی‌کند. هریک از آلبوم‌های چاوشی به شیوه و سبک خاصی تولید شده‌ و او سعی کرده که هرکدام را به بهترین نحو ممکن تولید کند. آثار جدید چاوشی همواره از زمان خود جلوتر بوده‌اند. با اینکه چندین سال از انتشار سنتوری می‌گذرد، هنوز قطعه «خیانت» به عنوان یکی از پرطرفدارترین آهنگ‌ها محسوب می‌شود. مجموعه «پاروی بی قایق» اثری مدرن و فکر شده است و حتی برروی کوچک‌ترین جزئیات آن نیز فکر شده است. چاوشی معمولا علاقه‌ای به درج تصویرش برروی جلد آلبوم موسیقی ندارد؛ به همین دلیل، جلد آلبوم پاروی بی قایق نیز بدون حضور او طراحی شده است. طرحی کاملا حرفه‌ای و مفهومی که مخاطب چاوشی را درگیر خود خواهد کرد. 

علاقه چاوشی به سبک‌های جدید موسیقی غیر قابل انکار است. دقیقا زمانی که او سعی می‌کرد تنظیم آثارش را به سبک موسیقی راک نزدیک کند، بسیاری از هنرمندان دیگر هنوز درگیر موسیقی‌های پیش پا افتاده و تاریخ گذشته بودند. برای نمونه قطعه پرطرفدار دزیره که مورد توجه بسیاری از علاقه‌مندان قرار گرفت؛ البته نوآوری همیشه با تعریف و تمجید همراه نیست و نقد‌های منفی بسیاری همراه دارد، اما نمی‌توان این تلاش چاوشی را نادیده گرفت. 

چاوشی اصولا آدم سخت گیری است و دقت بالایی در انتخاب ترانه دارد. ترانه‌های آلبوم «پاروی بی قایق» بدون شک بهترین انتخاب‌های چاوشی محسوب می‌شوند. او سعی کرده تا در این آلبوم یک روایت داستانی بوجود آورد. روزبه بمانی، حسین صفا و حسین غیاثی سه ترانه سرای آلبوم هستند و البته سنگینی بار روی دوش حسین صفا بوده است. ترانه‌های مفهومی و تاثیرگذار از ویژگی‌های این آلبوم به شمار می‌رود.

کلام روزبه بمانی اصولا کلام متفاوتی است و همیشه از موضوعاتی صحبت می‌کند که یا به آن پرداخته نشده یا کمتر توجه شده است. نگاه و زبان او حتی در ترانه‌های عاشقانه نیز متفاوت است مانند آنچه در«دزیره» و «قهوه قجری» دو قطعه ابتدایی آلبوم وجود دارد و مورد توجه بسیاری از طرفداران و علاقه‌مندان محسن چاوشی قرار گرفته است.

هرچند ترانه‌ها توسط افراد مختلفی نوشته شده اما چاوشی سعی کرده یک خط داستانی را درانتخاب ترانه‌ها حفظ کند. او با استفاده مفاهیم نزدیک به هم در ترانه‌ها این کار را انجام داده است. برای نمونه می‌توان به آنچه پیرامون داستان حضرت یوسف در قطعه قهوه قجری (در آغاز آلبوم) گفته شده و به قطعه یوسف در انتهای آلبوم ختم می‌شود اشاره کرد:

روزبه بمانی در قطعه قهوه قجری چنین بیان می‌کند:

من یوسفم که برای تماشایت، با اشک با توطئه می‌سازم

هر روز پیش چشم برادرها، خود را درون چاه می‌اندازم

و حسین صفا در قطعه یوسف:

از روزگار دلگیرم، ای کاش رنج آخر داشت

یوسف اگر برادر داشت، کی توی چاه می افتاد

که این قرابت معنایی نمی‌تواند اتفاقی باشد و قطعا با تفکر قبلی شکل گرفته است. 

تمام ملودی‌های آلبوم توسط محسن چاوشی ساخته شده و بیشترین قطعات را نیز خودش تنظیم کرده است. با این وجود هرگاه در آثار محسن چاوشی، پای موسیقی الکترونیک وسط باشد، امیر جمال فرد هم حضور دارد. قطعات «دزیره»، «قهوه قجری» و «خواب» توسط این هنرمند تنظیم شده است. بی تردید امیر یکی از پیشروان موسیقی الکترونیک در ایران است. تنها با شنیدن قطعه «غلط کردم» با شعر وحشی بافقی در آلبوم «سیزده» محسن چاوشی با آن ترکیب خاص سبک داب استپ، ساز سنتی ایرانی و کلام فارسی  به این نتیجه که او نبوغ موسیقایی دارد، می‌رسیم برخلاف تصور عموم، این تنها صداهای آماده نیستند که داب استپ را شکل می‌دهند و این نوع از موسیقی خود حاصل خلاقیت آهنگساز است و او باید این اصوات را طراحی کند. «دزیره» تجربه موفق دیگری برای خواننده و تنظیم کننده آن به حساب می‌آید. قطعه «خواب» نیز یکی دیگر از آثاری است که به سبک الکترونیک ساخته شده و تنظیم کننده توانسته به درستی احساس شعر و خواننده را به شنونده منتقل کند. 

از نکات جالب و حائز اهمیت، حضور متفاوت کوشان حداد در آلبوم «پاروی بی قایق» است، تنظیم کننده‌ای که بیش از هر سبک دیگری به دلیل تنظیم های سبک هاوس (از زیرشاخه‌های موسیقی الکترونیک) شهرت پیدا کرده است. این بار با یک تنظیم متفاوت در آلبوم چاوشی حاضر شده است. هرچند سبک موسیقی این قطعه در اصل همان الکترونیک است اما خیلی آرام تر از آن چیزی است که شنونده از نام کوشان حداد انتظار دارد. و اما پاروی بی قایق گل سرسبد و قطعه هم‌نام آلبوم که توسط امید حجت به سبک راک تنظیم شده است. یک قطعه با محوریت گیتار الکتریک و فضای شعری بسیار غمگین که مخاطب را به شدت تحت تاثیر فضای خود قرار خواهد داد. چاوشی خود خوب می‌داند که صدایش چگونه در کنار گیتار الکتریک غوغا می‌کند. 

رویه کاری چاوشی در سال‌های اخیر به شدت تغییر کرده است. این‌که او همیشه برگ برنده‌ای در جیب دارد تا همگان را شگفت زده کرده و تحت تاثیر آثار خود قرار دهد. محسن چاوشی در آلبوم‌های اخیر خود سعی کرده تا سبک و سیاق را به آن‌چه که شخصا بیشتر به آن علاقه دارد نزدیک کند و تا حد زیادی در این امر موفق بوده است. نتیجه کار اما فراتر از آن است که برچسب «موسیقی پاپ» بر آن زده شود.  «پاروی بی قایق» بدون تعارف بهترین آلبوم محسن چاوشی تا بدین لحظه محسوب می‌شود و اصولا تجربه نشان داده که چاوشی خودش را تکرار نمی‌کند و برای ادامه‌ی راه، آثار بهتری را ارایه می‌کند. 

ناگفته نماند که این آلبوم از کیفیت خوبی برخوردار است و میکس و مسترینگ آن توسط Chris Bauer انجام شده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

امتیاز دهی

برای ثبت رای باید ابتدا وارد شوید.