بررسی آلبوم Ride Out از Bob Seger

رسانه نوا - آخرین باری که باب سیگر خواننده راک، یک آلبوم منتشر کرد؛ آلبوم سال ۲۰۰۶ به نام Face the Promise  بود که در آن زمان ۱۱ سال از انتشار آلبوم پیشین او گذشته بود. همچنین حدود ۱۵ سالی از آخرین حضور آثار او در جمع ۱۰ آلبوم برتر می‏گذشت.


بررسی آلبوم Ride Out از Bob Seger

رسانه نوا – آخرین باری که باب سیگر خواننده راک، یک آلبوم منتشر کرد؛ آلبوم سال ۲۰۰۶ به نام Face the Promise  بود که در آن زمان ۱۱ سال از انتشار آلبوم پیشین او گذشته بود. همچنین حدود ۱۵ سالی از آخرین حضور آثار او در جمع ۱۰ آلبوم برتر می‏گذشت.

 سیگر که طی دهه ۷۰ میلادی به ایجاد ژانر هارتلند راک کمک زیادی کرده بود؛ در آلبوم جدید خود موفقیت را در ارائه یک مجموعه از آهنگ ها که تا حد بسیار زیادی بازتاب شرایط روحی و افکار او در آلبوم ۸ سال قبل وی است، می‎بیند. اگرچه آلبوم جدید او کار فوق العاده‏ای نیست ولی مایه شرمساری او نیز به حساب نمی آید. این اثر جزو ۱۰ آلبوم برتر شناخته شده دنیا به حساب می آید و به درجه فروش پلاتینیوم رسیده است و این موضوع که سیگر سالها پیش خواننده مهمی بوده را به طرفداران یادآوری میکند. 

در آلبوم “Ride Out”، خواننده ۶۹ ساله راک سعی کرده تا آهنگ های خاص جاده، آهنگ های کاری و آهنگ های با مضمون عشق را ارائه کند که در واقع کمک زیادی به شکل گیری حرفه خوانندگی او کرده است. این بار نیز عمداً یا سهواً، آهنگ‏های باب سیگر با همان مضامین سابق بیانگر جایگاه سیگر در سال ۲۰۱۴ است. 

اگر تورهای اخیر او به اندازه کافی نشان‌گر حضور موفق او نباشد، آهنگ های خاص آلبوم “Ride Out” این خواننده میانسال نمایانگر خشنودی سیگر از گذشته خود است. این مجموعه دارای بازتاب آن چنانی نیست زیرا بیشتر یک مستندی از بازگشت به روش‏های گذشته با ترکیب صدایی گرم‌تر، خسته‌تر و نه آنچنان قویتر است. این مجموعه خصیصههای موزیک راک معمول فعلی که محدودیت هایی توسط زمان به آن وارد شده است را تداعی می‏نماید. در واقع کمتر به آلبوم “Rock and Roll Never Forgets” شباهت داشته و بیشتر به آلبوم  “Against the Wind” گرایش دارد. 

در آلبوم “Ride Out” از اولین آهنگ کاور آلبوم به نام “Detroit Made” اثر John Hiatt، که در واقع بهترین آهنگ آلبوم است و سیگر با احساس کامل و راسخ آن را اجرا می کند؛ تعادلی میان آثار پرقدرت و عاشقانه او ایجاد میکند. وقتی سیگر موفق به اجرای تن صدای منحوس Steve Earle  در آهنگ “The Devil’s Right Hand” نمی‏شود، بیشتر به سمت صدای Wilco و  Billy Bragg در آهنگ “California Stars”  سوق پیدا می‏کند و این کار را بارها و بارها تکرار می‏کند.

در بعضی آهنگ‏های این آلبوم ممکن است سادگی و راحتی صدای سیگر را به اشتباه نوعی تنبلی در نظر بگیرید، به خصوص در آهنگ هایی که معمولا توازن گام و شدت آهنگ های کلاسیک سیگر در آن‌ها یافت می شود، اما صدای آب‌دیده و جا افتاده او در آهنگ هم نام آلبوم و موضوعات مطرح شده  توسط این خواننده در آهنگ “All of the Roads” مربوط به مکانی است که خود او در زمانی نه چندان دور در آن‌جا قرار داشته است.

تاریخ در آن دوردست قرار دارد. اما یک حسی نیز وجود دارد که سیگر برخلاف بسیاری از خواننده های هم دوره خود به دنبال نوعی ایجاد ارتباط نیست. آلبوم “Ride Out” جمع بندی یک حرفه نیست و بازگشت نیز محسوب نمی شود. این آلبوم جدید از آن دست آلبوم‏هاست که مانند آهنگ مشهور اول آن “Detroit Made” بین نوستالژی و ضرورت زمان قرار می گیرد.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

امتیاز دهی

برای ثبت رای باید ابتدا وارد شوید.