بررسی آلبوم Momentary Masters از Albert Hammond

رسانه نوا - جدا از موضوعاتی که مرتبط با شروع کار انفرادی آلبرت هاموند در کنار همکاری ادامه دار او با گروه "the Strokes" به وجود آمد، آلبوم سوم او بالغ تر، عاقل تر و مانند کارهای قبلی این گروه همچنان هیجان انگیز است.


بررسی آلبوم Momentary Masters از Albert Hammond

رسانه نوا – جدا از موضوعاتی که مرتبط با شروع کار انفرادی آلبرت هاموند در کنار همکاری ادامه دار او با گروه “the Strokes” به وجود آمد، آلبوم سوم او بالغ تر، عاقل تر و مانند کارهای قبلی این گروه همچنان هیجان انگیز است.

 

برای آن دسته از کسانی که The Strokes را به عنوان یک گروه پسرانه سبک ایندی راک می شناسند؛ آلبرت هاموند جی آر (Albert Hammond Jr) در واقع نفر متمایز گروه بود. کسی که می دانست چگونه کت و شلوارش را ست کند.   

این خواننده ۳۵ ساله موزیک همیشه یک روح حساس و متفکر را از خود به نمایش گذاشته است. سومین آلبوم انفرادی این خواننده  نام خود را با الهام از کتاب  “نقطه آبی کم رنگ” (Pale Blue Dot) اثر اخترشناس و مولف مشهور Carl Sagan به عاریت گرفته است. کتاب نام برده درباره جایگاه بشریت در جهان هستی و پتانسیل و توانایی انسان در برتری میان کهکشان است. تم و فضای آهنگ های این آلبوم برگرفته از اشعار با مضمون شاعر فقید آنه سیکستون است که در متن ترانه های این خواننده استفاده شده است. آلبوم های قبلی او در سال ۲۰۰۶ به نام “Yours To Keep” و سال ۲۰۰۸  به نام “¿Cómo Te Llama?” نیز استعداد او برای آهنگ های دوستانه مطبوع  پاپ را نشان می دهد که بعضی از آنها آنقدر خوب بود که شما را به فکر وا می داشت که آیا آلبوم بعدی Strokes  می تواند آلبومی باشد که با آلبوم قبلی گروه یعنی ‘Is This It’ برابری کند. در حقیقت سبک گروه “The Strokes” از آنچه که “هاموند” انجام می دهد در حال فاصله گرفتن است که این موضوع مایه تاسف خواه بود، زیرا شواهد و قرائن حاکی از بهتر شدن روز به روز آثار هاموند است. 

تا کنون “Momentary Masters” بهترین و یک دست ترین آلبوم “هاموند” بوده  است. این آلبوم در واقع از بسیاری جهات بیانگر شخصیت این خواننده به شمار می رود. نخستین آهنگ این اثر یعنی ‘Born Slippy’  را درباره زمانی که چیزی شما را برای مدت زمان طولانی درگیر خود کرده، اما اکنون دیگر وجود ندارد؛ توصیف کرده است.

 آهنگ سینت سایزر شده “Coming To Getcha” به عنوان یک گفتگو بین Hammond و دوست درگذشته اش است. البته بیشتر به صورت گفتگوهایی است که در یک باشگاه بدنسازی میان افراد رد و بدل می شود. با این وجود دارای بار معنای است. 

تمرکز ترانه ها بر روی دوگانگی و تغییرات شخصیتی افراد فقط یکی از جنبه های مثبت و لذت بخش این آلبوم است. قطعه سبک گاراژ راک Caught By My Shadow  یا Losing Touch (که آهنگ اینترو را با آهنگ ‘The Bucket’ گروه Kings Of Leon مرتبط می سازد) مانند آهنگ های پاپ درخشان، با روح و تودار است. اما در میان این همه استعدادهای ترانه سرایی Hammond باید اذعان داشت که او صدای ممتازی ندارد. قدری ژانر ایندی راک در قطعاتی مانند Touché یا آهنگ Side دیده می شود. در این آلبوم یک آهنگ کاور از خواننده راک باب دیلان به نام “Don’t Think Twice, It’s All Right” وجود دارد که “هاموند” با تنظیم دوباره آن را با ریتم تندتر اجرا کرده است و تقریبا از قطعات خوب آلبوم به شمار می رود.  

“هاموند” هنوز در حال تکمیل پروژه های انفرادی خود است. اکنون بیش از ۷ سال از انتشار آخرین آلبوم او گذشته است. او اکنون تغییرات زیادی کرده است. از بعضی جهات آلبوم “Momentary Masters” اثر یک هنرمند دیگر به نظر می آید؛ هنرمندی بالغ تر و البته عاقل تر. فردی که هنوز می خواهد بداند و می تواند ساده باشد. بیهوده است که بخواهید حدس بزنید چگونه پیشرفت موسیقی “هاموند” به عنوان یک ترانه سرا بر روی کار گروه The Strokes تاثیر گذار خواهد بود اما برای خود او این آلبوم یک دستاورد مهم ارزیابی می شود. 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

امتیاز دهی

برای ثبت رای باید ابتدا وارد شوید.